Fetva Meclisi

السؤال

Hocam… Nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Yazmaya utanıyor, sıkılıyor ve daralıyorum. Ama bir kurtuluş müjdesine ve tavsiyelerinize ihtiyacım var. Gençlik imtihanımdan başarısız çıktım. Hikâyeyi en başından anlatayım. Geleneksel ve muhafazakâr bir ailenin 21 yaşındaki kızıyım. Altı yıl önce il dışında, yatılı ve karma bir fen lisesinde okumaya başladım. Sınıfımdaki bir çocukla maneviyat ağırlıklı başlayan konuşmalarımız zamanla aşka dönüştü; en azından biz öyle sandık. Sıkıntılarımıza birlikte göğüs germeye karar verdik. Ben ona o kadar güvendim ki hayatımın merkezine kendimi ya da maneviyatımı değil, onu koydum. Yaşadıklarımız canımı çok yakıyor, ruhumu zedeliyordu. Ama zamanla kalbimin bu duruma olan isyanı azaldı. Adeta uyuşmuş, olanları görmezden gelir hâle gelmiştim. Lise bittikten sonra ayrıldık. Bir buçuk yıl ayrı kaldık; üniversite döneminde yeniden görüşmeye başladık. Benim tek tesellim, onun hayatımdaki ilk ve son erkek olacağı ümidi idi. Bu bir buçuk yıllık süreçte birbirimizi daha çok yıprattık ve zamanla aramızda cinsellik de oluşmaya başladı. Ruhum çırpınıyordu ama onu mutlu etmek de istiyordum. Gün geçtikçe işi öyle ileri götürdük ki hem benim özgüvenim kayboldu hem de onunki zedelendi. Sonunda bir gün bana ayrılmak istediğini söyledi. Ben de aslında çok mutlu değildim ama içimde hâlâ evlilik ümidi vardı. Şimdi ise tek istediğim maneviyatımı kurtarmak ve Allah’ın affına sığınmak. Onu unutmak benim için çok zor olacak; sürekli aklıma geliyor. Belki bir gün yollarımız tekrar kesişir ama ancak ikimiz de arındığımızda… Bazen “Keşke ailem bu konuda daha dikkatli olsaydı.” diyorum ama olmadı. Ben bu çamura bulaştım hocam. Ne olur arınmama yardım edin. Yaradan'a teslim olmak ve affını dilemek istiyorum. Sizce nasıl bir tövbe içerisinde olmalıyım? Ayrıca onun bir gün bana dönmesini beklemek günah mıdır ve bu süreçte doğru bir davranış olur mu?