Fetva Meclisi
السؤال
Hocam ben on yıllık evliyim ve iki çocuğum var. İyi olur ve iyiye gider diyerek, kendimden feragat ederek evliliğimi bu noktaya kadar taşıdım. Eşim genel hatlarıyla beni iyilikten alıkoyan kötülüğe ve kötü düşünmeye sevk eden biri. Kimseye iyilik yapmayacaksın, o sana gelmiyorsa sen ona gitmeyeceksin diyor. Etrafındaki herkesten şikâyetçi, herkeste kusur arayan ve benim de böyle olmamı isteyen biri. Benim temel düşüncem, yaptığımı Allah rızası için yapmak ve karşılılığını ondan beklemek. Eşime de aslında bu temelde yaklaşmak istiyorum ama beni çevremden, ailemden ve herkesten soyutladı. Evine gelinmez ve kapısı açılmaz bir adam konumuna geldim. Her ne kadar anlatmaya çalışsam da kendimi parçalasam da olmuyor. Yuvamı dağıtmak istemiyorum, imtihanım zor da olsa devam etmek istiyorum. Namaz var, abdest var ve medresede okumuş bir hoca ama göz ahiret penceresinden bakamıyor. Ne yapmalıyım hocam, bana neler tavsiye edersiniz?