Fetva Meclisi
السؤال
Hocam ben otuz bir yaşındayım, evli ve bir evlat sahibiyim. Benim babam namaz hassasiyeti olan itikatlı bir mü'min olsa da sürekli insanları rencide eden gönül yıkan bir insandır. Kötü alışkanlıkları yoktur ve sosyal biri değildir. Kardeşleri, çevresi, annem ve biz çocukları dâhil olmak üzere hepimizle ilişkileri kötüdür. Çocukluğum dayakla geçti, önce döver kalbimi kırar sonra gönül almaya çalışırdı. Nerede ne konuşacağını bilmeyen, her yerde kendini ve bizi rezil eden tutumlara girip sonra aklı başına gelince özür dileyen biridir. Yaptığı hataları kati bir lisanla kendisine yönelttiğimde bana evladından bul diyor ve kızıyor affedersiniz bilmem ne ol git diyor. Babanın evladında hakkı vardır da evladın babada hakkı yok mudur? Hak katında nedir bu durum Allah için cevap verin?