Fetva Meclisi
السؤال
Kıymetli hocam ben yirmi üç yaşında bir gencim. Bir yıla yakın bir süredir ibadet etmeye başladım. Sünnetleri de yapabildiğim kadar yapıyorum. Günahlardan ve mekruhlardan elimden geldiğince kaçıyorum. Hislerimin çok yüksek olduğu yaşlardayım, nefsimle savaşıyorum gücüm yettiğince. Yapım ve durumum gereği evlilik söz konusu bile değil. Derdim şudur ki hocam ibadetlerimde Allah korusun samimi değilmişim yani Allah'a karşı samimi değilmişim gibi hissediyorum. Secdede namazdan sonra Rabbime yalvarıyorum beni affetsin diye ama böyle bir samimiyetsizlik seziyorum kendimde. Çok korkuyorum hocam ya Allah'a karşı samimi değilsem ya Allah beni samimi olmadığım için affetmezse diye. Ben gerçekten öyle miyim yoksa vesvese mi yapıyorum bilmiyorum. İbadetten tat almak istiyorum ama namazlarda hep aklıma başka şeyler geliyor, bazen de pis şeyler. İmanım mı zayıf namazı mı ciddiye almıyorum diye düşünceler geliyor aklıma. Sizce nedir benim durumum? Bir de haramlardan gözümü koruyamıyorum. Her günahtan sonra pişman olup tevbe ediyorum ama sonra tekrar yapıyorum. Nefsime tam olarak sahip çıkamıyorum ama savaşıyorum. Sürekli aynı günahları işlemem Allah katında değerimi düşürür mü?