Fetva Meclisi

Question

Hocam ben üç kardeşten en küçükleri olarak bekâr ben kaldım. Annemle babamın yanında kalıyorum. Onlara yardım etmek için her zaman çabalıyorum. Babamın Parkinson ve bel fıtığı hastalığı var. Annemin de elinde sinir sıkışması var. Bu yüzden elimden geldiğince yardım etmeye çalışıyorum ama benim bazen yapmayacağım şeyleri bile ben yapıyorum artık. Asla yaptığım hizmet ve yardım gücüme gitmiyor ama bizim bir bağ evimiz var. Her yaz orada işimiz oluyor. Onların rahatsızlığı olduğu için işlerin çoğunluğunu ben yükleniyorum. Bütün yükler benim üzerimde gibi hissediyorum. Bazen yapmak istemediğimi söylediğim zaman hep yapmak mecburiyetindeyim gibi bir muamele gördüm ve bazen de duygu sömürüsü yaparak kendimi bana suçlu hissettirdiler. Onun dışında kardeşlerime ve yeri geliyor akrabalarıma da yetişmeye çalışıyorum. Onlara hizmet etmeye çalışıyorum. Herkese ve her şeye yetişmekten çok yoruldum, hem bedenen hem ruhen. Bir şey yapmak istemediğim zaman kendimi düşündüğüm için suçlu hissediyorum. Ailemle konuşmak istesem beni anlamıyorlar. İçime atıyorum ve içime attıkça rahatsızlıklarım çıkmaya başladı. Kimseye saygısızlık etmek istemediğim için hep susuyorum ama ben sustukça beni saf zannediyorlar. Bazen kendi kendime çok şikâyet ediyorum ve günaha giriyorum belki. Allah'ın bana verdiği bir ibadet ve bir fırsat diyorum. Allah'a sığınıyorum, ona tevekkül ediyorum her zaman için ama bazen dayanamıyorum. Ailenin her istediği şeyi yapmak mecburiyetinde miyim günaha giriyor muyum?