Fetva Meclisi
Question
Hocam, insan ayıbını açmamalı ama ben öyle bir günah işledim ki, ömrüm boyu tevbe etsem kabul edilmez belki de! Baştan çok yanlış yaptım her şeyi ama her şeyden çok pişmanım. Bir insanla tanıştım, yazıştım. Çünkü çok güven verdi bana, benden ilimli, dikkatli, hassastı. Sonra bana, beni sevdiğini söyledi. Ben de onu sevmeye başladım, güvenim arttı ama taviz tehlikemin arttığını fark etmedim. Sonra şeytan üçüncümüz oldu ve ben bunu yerin dibine girerek itiraf ediyorum; biraz baskı ile istediği fotoğraflarımı gönderdim ona, evlenmeden o haram görüntüleri elim kırılsaydı da göndermeseydim! Taviz verdim, kendime ihanet ettim. İki hafta ağladım geceleri. Bana, beni sevdiğini, bu hatayı beraber giderebileceğimizi söyledi; ‘seni yalnız bırakmam bu yükle’ dedi. O bunu ne kadar ciddi söylemiş olsa da ben artık onun gözünden düştüm. Evlilik olsa da en küçük hatada bu büyük hatanın hatırlanmasına dayanamam, o, ‘hatırlamam, demem’ diyor ama ben daima o şüphede olacağım, kahrolacağım. Bu benim cezam olsa dahi böyle bir şey üstüne aile kurulur mu? Ben eski ben değilim. O evlilikten olan bir çocuğun mutluluk hakkına girerim, temeli zedeli bir evlilik çıkar. Artık kafam allak bullak, iki haftadır kendimi toplayamadım, secdelerde utancımdan kalkamıyorum, ne olur bana nasihat edin. Anneme açsam bu konuyu gözünden nasıl düşerim, onu nasıl üzerim... Bu günahımın cezasını nasıl çekeceğim? Nasıl sevdiğim insanın yüzüne bakamadan ona yuva kurarım? Çok çaresizim.