Fetva Meclisi
Question
Hocam ben iki yıldır evliyim. Eşimle tanışmadan önce de elhamdülillah İslami bir hayat sürmeye çalışan bir insanmış ama ben öyle değildim. Çok hatalar ettim Allah beni affetsin. Evlenmeden önce eşim bana sormuştu, ben de cahilliğimden açık açık her şeyi anlatmıştım. El, göz, ayak ve kulak zinası ettim ancak bedenen bunu tasdiklemedim. Eşim ayrılmak istedi ama izin vermedim. Daha sonra beni sevdiğini ve bir daha geçmişi açmayacağını söyledi. Elhamdülillah bir daha yüzüme vurmadı. Ben ne ailemden ne çevremden sevgi görebilmiş bir insan değilim. Geçmişe dönüp baktığımda erkekler beni hep kullanmış. Ben ise hep sevgi dilenmişim. Bir gün beraber eşimle psikoloğa gitmiştik ve tartışma çıkmıştı. Eşim orada bu kendine zarar vermesin diye ondan ayrılmadım demişti. Evet, doğru ben o zamanlar intihara kalkışan biriydim. Aradan zaman geçti evliliğimizi inşa etmeye çalıştık ve ahiretimizi düşündük. Şimdi ne yazık ki eşimle aramda kuvvetli bir sevginin ve ilginin olduğunu düşünmüyorum. Sanki eşimle yer değiştirmişiz. Hep ben talep ediyorum ve hiç naz yapamıyorum. Bence o gün kabul edip evlense de bir daha beni sevemedi. Cinsellik konusunda da problemim var, cinsellik bana zulüm gibi geliyor ancak gördüğüm en büyük problem eşime karşı güler yüzlü olamamam. Eşimin sevgisini hissedemem vesvese mi gerçek mi ayırt edemiyorum? Sürekli üzülüyorum.