Fetva Meclisi

Soru

Hocam ben yirmi yaşındayken bir gaflete düşüp zinaya yaklaştım. Zina etmedim fakat bulunmamam gereken bir ortamda helalim olmayan bir erkekle yalnız ve uygunsuz hareketlerde bulundum. Yaptığım yanlışa tövbe ettim ve bol bol Rabbime dua ettim beni affetmesi için. Bundan sonra hayatıma girecek kişinin onun rızasını gözeten, hayırlı, içinde Allah korkusu olan ve nasibim olsun diye çok dua ettim. Yirmi üç yaşındayken bir tanıdık vasıtasıyla biri ile tanıştım. Kendisi evlilik sürecini uzatmak istemediğini bildirdi, ben de aileme söyledim fakat ailem bu süreci okulum dolayısıyla iki sene kadar uzattı. Kendisi beni bekledi. Şu an nişanlıyız ve Rabbim nasip ederse dört aya kadar evleneceğiz. Eşyalarımız ve evimiz hazır. Fakat benim bu güne kadar aklıma gelmeyen geçmişte olan tövbe etmiş olduğum bu hatam iki aydır içimi huzursuz ediyor. Uyku uyutmuyor ve vicdanım huzursuz. Normal hayatıma devam edemez oldum. Çıkmazdayım, bu saatten sonra nişanlımı yarım bırakamam, seviyorum ve üstelik çok iyi biri. Tek derdimiz Allah rızası için bir yuva kurmak ama bir yandan da bu işlediğim günahın altında ona karşı eziliyorum. İleride öğrenirse hakkımda kötü düşünür diye korkuyorum. Geçmişimle ilgili sadece hayatımda bir kişi olduğunu biliyor, detay anlatmamı istemedi, bana ve iffetime güvendiğini söyledi. Geçmişinde onun da görüştüğü birisi olmuş uzun süre ve nasip olmamış evlilik için görüştükleri de olmuş ama bana ne yaşarsam seninle, her şeyimi seninle yaşayacağım, korudum kendimi dedikçe ben kahroluyorum. Bu saatten sonra ne yapılır, bunlar şeytan vesvesesi mi bilmiyorum. Bir yandan geçmişime tövbe edip bir daha kendim bile aklıma getirmeyeyim, geçmişimi ve geleceğimi Rabbime emanet edeyim diyorum. Diğer taraftan mahcup hissediyorum. Evliyken de bu huzursuzluklar devam eder diye korkuyorum. Lütfen bana bir yol gösterin. Bu çıkmazdan nasıl kurtulurum?