Fetva Meclisi

Bir tarlayı veya bahçeyi sahibinden kiralayan veya hediye/ikram gibi bir sebeple kullanan kim ise oradaki ürünün zekâtını da o verir. Çıkan ürün zekât nisabına (yaklaşık bir ton) ulaşıyorsa zekât verir.

Çıkan mahsulü belli bir oranda paylaşmak üzere yapılan anlaşma ile başkasına kullandırılan tarla ve benzeri tarım arazisinin çıkan mahsulü kiralayan ve tarlanın sahibi arasında paylaşıldığına göre zekâtı da paylaşılacaktır. Payına düşen oran, zekât vermek için şart olan nisaba (yaklaşık olarak bir tona) ulaşan kimse ürünün zekâtını verir.

Miras sahipleri kimse onlar o kirayı almaktadırlar. Ellerine geçen paranın zekâtı gerekip gerekmediği ise onların bütçesine ait özel bir durumdur. Zekât kadar malı olan biri ise ya da o aldıkları para ile o duruma geliyorlarsa zekât verirler.

Bu konuda Diyanet’in fetvası ile hareket edebilirsiniz. Zekâtı verilecek ürün, tarladan ne kadar çıktı ise o kadarı hesap edilir. Ondan sonra verilen ve satılan önemli değildir. Genel kural, topraktan yetişen her üründen zekât verilmesi şeklindedir. Fiyat olarak sizin tarladan satacağınız fiyat ölçü alınır. Yalnız unutmayınız: Bir ürün yaklaşık olarak bir ton (en az 650 kg) olmadıkça zekâtı gerekmez.

O tarla için zekât vermeniz gerekmez. Sizin bir ticari niyetiniz yoktu. Devlet sizden orayı satın aldı. Aldığı o andan itibaren sizin elinize geçen paranın zekâtını hesaplayın. Eğer önceden nisap miktarı malınız vardı ise bunu ona ilave edin, zekât verirken toplamının zekâtını verin. Önceden nisap miktarı malınız yoktu ise bu para nisap miktarıdır, bunun üzerinden yıl geçince zekâtını verin.

‘İleride satarım’ düşüncesi ile bekletilen tarlanın zekâtı gerekmez. ‘Satıyorum’ diye ilana çıkılmış olanın ise zekâtı gerekir. Ne kadar beklerse beklesin, bu ikinci seviyedekinin her yıl zekâtı verilir.