Fetva Meclisi

Soru

Hocam biz beş kardeşiz ve evde hiç huzurumuz yok, nedeni ise babamız. İyi bir insan ve iyi bir baba değil ve hepimizin gözünde de öyle. Kendisi annemi defalarca aldattı ve aldatmaya da devam ediyor. Annem ayrılırsam gidecek yerim yok, kimsem yok diyor, en çok da bizim için kendini feda eden bir anne. Bu adamı hiçbirimiz sevmiyoruz çünkü kendi öz kızlarına da kötü gözle bakan bir adam, size söylemek istediğim çok şey var ama utancımdan söyleyemiyorum. Aslında benim utanacak bir şeyim yok onun utanması lazım. Onun bize, hatta küçük kardeşime bile yaptıklarını söylemeye dilim ve terbiyem müsaade etmiyor. Annem de bunun farkında ama bir iki kere dile getirdiğinde annemi dövmeye kalktı. Bağırıp çağırarak bizi susturdu ve kendini haklı gösterme çalışıyor, hep bu tekniği kullanıyor ve anlamadığımızı zannediyor. Bizi başkalarının yanında da hep rezil eder. Bu adamdan utanıyoruz ve biz onu sildik, hakkımız var mı bilmiyorum. Laf söz olmasın, rezil olmayalım ve bize kimse bakmaz sokakta kalırız düşüncesiyle bu yaşa kadar hep sustuk. Allah'a havale ettik ve O’na sığındık ama yaşı ilerledikçe daha kötü oluyor. Affınıza sığınarak söylüyorum, tuvalete girdiğimizde delikten bakan, öz kızlarını gözetleyen bir babadan bahsediyorum, böyle mide bulandırıcı biri. Ben böyle birine baba demek istemiyorum, saygı duymak bile istemiyorum ve haklı olduğumuz halde kendini haklı çıkartan, bize hakkını helal etmeyen biri. Hocam böyle birinin bedduaları kabul olur mu ve böyle birine saygı duyulur mu?