Fetva Meclisi

Soru

Hocam çocukluk döneminde çok yıpratıcı durumlar yaşadık aile olarak. Sonrasında da nişanlılık süreci geçirdim o da ayrı bir imtihan oldu. Yağmurdan kaçayım derken doluya tutuldum hesabı oldu. Bu iki durum benim hayatımı çok sarstı. Üzerine işe girdim iş hayatım da dâhil olmak üzere bu üç döngü arasında döndüm durdum. Terapilere gittim, uzun bir süre ilaç kullandım, sohbetlere katıldım ve ortamımı değiştirmeye çalıştım ama bir noktadan sonra bende boşluk oldu. Her şey çok anlamsız geliyor ve çabuk sıkılıyorum. Hiçbir şeyden tat alamıyorum. Ne kadar bize zor zamanlarda yaşatmış olsalar da ailemden çok helallik aldım özellikle de annemden. O zamanlar ağlamaları beni çok yoruyordu, ben de çok öfkeleniyordum ve içimdeki bütün öfkeyi annemden çıkarıyordum. Bunun için kendimi affedemiyorum. O üzdüğüm zamanlar için kendimden utanıyorum Rabbim affetsin ama annem hâlâ geçmişte yaşıyor. Sürekli eskiyi açıyor ve babamı boşayacağını söylüyor. Ben de bir anlık sinirle dayanamayıp yine bağırıyorum sonra özür diliyorum ama yine aynı şeyler oluyor. Çocukluk zamanlarımdan bu zamana kadar sürekli aynı şeyleri duyduğum için gerçekten istemeden de olsa bunalıyorum. Evlilik hayatıma da çok yansıtıyorum. Evime ve eşime alışamıyorum. Bir tartışma yaşıyoruz direkt evden uzaklaşmak istiyorum. Eşimin öfke problemi var birden küfür ediyor sonra pişman oluyor ama ben unutamıyorum. Bir an her şey çok güzel gidiyor bir an diyorum ki ne işim var benim burada. Birine bağlı kalmak beni korkutuyor. Bu sancılı zamanlarımı her zaman dört dörtlük yapamasam da namaz kılarak atlatmaya çalıştım, elimden geldiğince zikir de çekmeye zorluyorum kendimi ve çok dua ediyorum. Nefsim çok zorluyor beni sadece uyumak istiyorum başka hiçbir şey yapmak istemiyorum. Sizin fetvalarınızı fırsat buldukça okuyorum. Bir şeye kafam takıldı mı direkt buraya yöneleniyorum Allah sizden razı olsun. Ben nasıl bir yol çizeyim?