Fetva Meclisi

Soru

Hocam ben iki erkek çocuğu annesiyim. Hep bağırış çağırışların olduğu, dayak atan ve baskıcı bir ailede büyüdüm. Kendimi geliştirebildiğim kadar geliştirmeye çalıştım. Kocam da benzer şartlarda büyümesine rağmen, o kendisini daha fazla geliştirdi. İlk çocuğum iki-üç yaşlarındayken, hakkından gelemediğimde kaba etlerine vuruyordum. O zamanlar bunun doğru olduğunu sanıyor, her vurduğumda içim rahatlıyordu çünkü başka türlü korkutamayacağımı düşünüyordum. Korkunun eğitim olduğunu zannediyordum. Zamanla oğlumun, her uzandığımda kendini korumaya aldığını fark ettim ve bu durum canımı çok yaktı. Tövbe ettim ve bir daha asla vurmayacağıma yemin ettim. Şükürler olsun, bir daha hiç vurmadım. İkinci oğluma da hiç vurmadım. Ancak yabancı bir şehirde, tek başımayım ve eşimin işleri yoğun olduğu için yardım edemiyor. Bazen çok boğuluyorum ve kendimi bağırırken buluyorum. Sonrasında hemen gönüllerini almaya çalışıyorum: "Anneniz iyi değil, siz iyi çocuklarsınız, özür dilerim" diyorum. Her bağırdığımda oğlumun donuk ve korkmuş hali içimi eritiyor. Etrafına bir şey anlatırken hep bağırarak anlatmaya çalışıyor. Ben bağırmak, özellikle de evlatlarıma bağırmak istemiyorum. Fısıltıyla konuşmayı denedim, bir-iki hafta sürdü ama yine bir yerde bağırırken buluyorum kendimi. Bana ne tavsiye edersiniz?