Fetva Meclisi

Selamünaleyküm. Bir insanın üvey çocukları mahremleridir. Mahrem demek ebedi olarak kendisi ile evlenilmesi caiz olmayan yakın demektir. Dolayısıyla üvey çocuk mahremlik bakımından öz çocuk gibidir.

Üvey dedeniz ile kastınız üvey babanızın babası ise o sizin mahreminiz değildir, yani onu bir yabancı gibi görmeniz gerekmektedir.

Babanızın, anneniz olmayan hanımının erkek kardeşleri (aranızda bir süt bağı da bulunmuyorsa) size yabancıdır. Onlarla evlenmeniz bile mümkündür. Bu sebeple onlara yabancı erkekler gibi davranacaksınız. Saygı ve hürmette kusur etmemelisiniz ama mahremiyet ilişkilerinde yabancıdırlar.

Üvey anne esasen kocasının çocuğundan zekât alabilir ama bu durum, çocuğun verdiği zekâtı zaten bakmakla yükümlü olduğu babasına veremeyeceği üvey anne yoluyla babaya verir gibi bir sonuca götürmemelidir. Bu nedenle muhakkak üvey anneye vermek gibi bir durum varsa bunu onun özel ihtiyaçlarına harcanacak şekilde vermek yani bu yolla babaya verir gibi olmamak gerekir.

Senin sütannen kim ise o aynı zamanda kocanın da mahremidir, senin öz annen kocan için ne ise sütannen de onun gibidir. Yeter ki süt emme iki yaşını doldurmadan önce gerçekleşmiş olsun.

Evet, nikâhlandığınız eşinizin doğuran annesi ve babası sizin anneniz babanız gibi nasıl oluyorsa onu vaktinde emziren sütannesi de mahremiyet bakımından anneniz gibidir, babası da aynı kayınpederiniz gibidir.

Bacı, Allah yardımcınız olsun. Çocuğunuzun durumu doktorluk bir durumdur. Asla umutsuz olmayın. Onun tedavisinden daha önemlisi sizin onun bu halinden dolayı yıkılmamanızdır. Onun doktoru da tedavisi de sizsiniz biiznillah. Onunla tartışmamaya çalışın. Kronik hasta gibi değil de BUGÜN BİRAZ CANI SIKILMIŞ BİR HASTA gibi davranın ona. Mümkün olduğu kadar onun havasına uyun. Yapmadığı veya yapamadığı şeyleri hemen tenkit etmeyin ki sizden soğumasın. Şunu bilin: Siz ayakta kalmayı becerebildiğiniz sürece er veya geç o toparlar. Muhakkak iyi bir doktora gidin ve sakın dua etmeyi unutmayın. Her namazınızın arkasından onun için dua edin. Eğer İstanbul’da bulunuyorsanız beraber bize gelebilirsiniz; bir iki dakika da olsa dertleşiriz onunla. Sizler için, yavrumuz için dua ederim. Allah içinizi ferah tutsun, kalbinize huzur indirsin, yavrumuza da afiyet versin. Âmîn.

İnna lillahi ve inna ileyhi raciûn. Hasbunellah ve ni’mel vekîl. Zalim ve mazlum herkes Allah’ın huzuruna çıkacaktır. Herkes elde edemediği haklarını muhakkak elde edecektir. Yeter ki en büyük mahkeme gününe kadar sabredebilsin. Kızlarımız, öyle bir babayı ve anneyi sevmek zorunda değildirler ama ek bir kusur işlemesinler onlara karşı. Dillerini tutsunlar ve üzerlerine düşen görevleri yapsınlar, geresini de ahirete bıraksınlar. Orada rahat etsinler. İyi bir anne ve babaları olmayabilir ama Rahman ve Rahîm bir Allah’ın kulu olduklarını unutmamalıdırlar. Öyle veya böyle bu dünya bitince bitmez tükenmez cennetlerde bu acıları unutacaklardır. Sabır da sabır…

Asla bir kusur işleme, Yanlış bir söz söyleme, Görevini ihmal etme. Gerisinde serbestsin; Seviyeli ve mesafeli kalabilirsin. Yine de sen onun yaptığını değil senin yapman gerekeni ölçü al kendine, kazan böylece.

Allah yardımcınız olsun, sizi de evladınızı da mübarek kılsın. Sakın ha, acele etmeyesiniz, sakın! Nasıl yavaş yavaş büyüyorsa yavrunuz eğitimini de öyle yavaş yavaş oturtacaksınız. Bu konuyla alakalı yakın zamanda “Anneler, acele etmeyin” isimli bir konuşmam yayınlanacak, onu izleyebilirsiniz. Çocuğun yaşına göre bilgi vermek ve eğitmek asıl olmalıdır. Bunu yaparken de korkup yılmanıza gerek yoktur. Firavun sarayında tek kalsanız bile Allah sizinledir, korkmayın. Çokça istişare edin. Sizden önce çocuk yetiştirme sürecini yaşamış mü'min kardeşlerinizin tecrübelerini değerlendirin.

Böyle bir mecburiyet yoktur. Vermeseniz de günaha girmiş olmazsınız. Allah Teâlâ hepimize afiyetler versin.

Endişelenmeyin. Uzaktan yapıp yapamayacağına dair bir karar vermek isabetli olmaz. Şu anda da vakıf olarak kapalıyız. Yalnız sözünü ettiğiniz durum ortada ise çocuğa acilen hafızlığı bıraktırın. Bunu yaparken de bir plan dâhilinde yapın. Şöyle yapabilirsiniz: Hocası ile görüşün. Hocası kızımızın tıkandığını bir süre izin yapmasının yararlı olacağını size ve ona söylesin. Siz de “elbette, bize kızımızın huzuru gerekli, o nasıl isterse biz öyle yaparız” gibi bir cevap verin. Kızınız, sizden ve evden ürkmesin. Böylece kıza en az üç ay izin alın. Bu üç ayda kızımız toparlanabilirse zaten kendisi ben gideceğim der, sorun da çözülmüş olur. Olmazsa üç ay daha izin alırsınız. Bu arada da asla onunla bırakma konusunu tartışmayın. Alakanız azalmasın. Bilhassa annesi yüz asmasın onun yanında. Akrabanızla onun bu durumunu paylaşmayın. Özellikle de onun yanında hiç konuşmayın. Bu zaman zarfında imkânlar düzelir de bize gelebilirseniz biz de inceler size cevap veririz biiznillah. Diğer okul programı da bu arada devam etsin. Şeytan sizi yıkmasın, dikkat edin. Yavrunuz için sabah namazlarından sonra dua edin. O size, iyi bir insan, iyi bir Müslüman olarak lazımdır. Böyle yaparsanız bunları kaybetmezsiniz Allah’ın izni ile.