Fetva Meclisi

Kıyamet günü insana sorulacak ilk sorulardan biri de malı nereden kazanıp nerede tükettiği olacaktır. Böyle bir iş, o gün cevabı zor verilir bir soru olarak insanın karşısına çıkar. Aynı zamanda bu bir israftır, israf ise haramdır. İyinin bile daha iyisini yapmak ve kötünün en hafifinden dahi uzak durmak düzeyinde olması gereken Müslüman için böyle bir iş kabul edilemezdir. Bu bir mal zayi etmedir. Müslüman bunu yaparsa sefihlik düzeyine düşmüş olur.

Önce şunu söylemeliyiz size: Bu tür eşyaları almamayı tercih edin. Bu bir psikolojik farklılık getirebilir size. Almamanız daha iyidir. Unutulmuştan çok terk edilmiş bir eşyayı almanızın dinen bir sakıncası olmaz. Mesela bir kalem masada bırakılmıştır ve değerli değildir. Bir de telefon vardır masada. Belli ki telefon unutulmuştur, onu almak caiz olmaz. Bu şekilde değerlendirin.

Hastane, ister devlet kurumu olsun ister özel müessese, oradaki malzeme belirli bir amaca tahsis edilmiştir. Çalışanlar bu malzemeler üzerinde diledikleri gibi tasarruf yetkisine sahip değildir. Kamu mevzuatı ve hastane yetkilisi, “Çalışanlarımız belirli miktarda bu malzemeleri alabilir.” diyorsa mesele değişir. Ama böyle bir izin yoksa malzemeleri eve götürmek caiz olmaz. Dolayısıyla mümin, şüpheli şeylerden sakınmalı, kazancının ve tükettiği her lokmanın helal olmasına özen göstermelidir. Çünkü küçük gördüğümüz şeyler, kıyamet günü büyük bir hesap olarak karşımıza çıkabilir.

Sağlık açısından uygun ve YAPILABİLİR olana dikkat ederek ikisi de yapılabilir. Şehir hayatı için çöp uygun gibi durmaktadır. Muhakkak şöyle yapılmalı diye bir kural yoktur.

İnsanız hepimiz. Elbette belli bir eğitim ve aşama gerekecektir nihai hedef için. Kendinizi yürüme açısından yolda kabul edin. Şeytan sizi tamamını yapamadınız diye yapabildiğinizden soğutmasın. En iyisini yapma aşkı ile yola devam edin ki Allah Teâlâ da tamamını yapmayı size yardım etsin.

Bir şey için yemin edip de yeminini bozmak durumunda olan kimse ya bir köle azat eder veya on fakiri giydirir ya da on fakiri doyurur. Köle azat etmesi şu anda mümkün olmadığına göre on fakiri, o giyimle namaz caiz olacak kadar bir kıyafet ile giydirir. Kadın veya erkek fark etmez. Ya da on fakiri bir günlük yemek ihtiyacını karşılamış olacak şekilde doyurur. Bunları yapamayan ise üç gün oruç tutar. Bu on fakirin on ayrı kişi olması gerekir. On kefareti bir seferde bir fakire vermek yeterli olmaz. Kıyafet üzerinden verilecek kefaret için mağazadan alınma şartı aranmaz. Kullanılabilir durumdaki giyilmiş kıyafet verilebilir. Elbette çöpe atılacak bir kıyafet üzerinden ibadet yapma gibi bir zafiyet gösterilemez. Atılacağı için değil de başka bir sebeple giyilmeyen kıyafet caiz olabilir. Kıyafet olarak verileceği zaman bu kıyafetin bir bütün olması şarttır. Mesela bugünkü örfte sadece pantolon tek başına bir giyim değildir. Beraberinde gömlek ile giyilebilmektedir. Buna dikkat edilmesi gerekir. Bayan için olduğunda da mesela bir başörtüsü tek başına kıyafet sayılmayabilir. Bu kıyafetlerin kendisi gibi değeri de verilebilir. (Bu görüş Hanefi mezhebi içindir.) Şehirlerde eski kıyafetler için bulundurulan kumbaralara konacak kıyafetlerin kefaret için geçerli olmayacağı kanaatindeyiz. Zira bu kumbaralardan o kıyafeti kimin alacağı yani alıcının ona müstahak olup olmadığı, kıyafetin ne kadarının alınacağı hatta oradan muhakkak bir fakir tarafından alınıp alınmayacağı meçhuldür. Meçhullük girince ibadet aksar.

Önce şunu düzeltelim: Siz EVİMDE BİR MUSHAF VAR demek istediniz. Kur'an, Allah’ın indirdiği ayetlerin adıdır. Onun kâğıda yazılıp kitap gibi basılmış şekline MUSHAF denir. Evet, eskiyen Mushafların ne yapılacağı konusu eskiden beri merak edilir. Kadim âlimlerimiz, temiz ayak basılmayacak bir yere defnedilmesini tavsiye etmişlerdir. Şu anda pek çok mü'min öyle bir yer bulmakta zorlanacaktır. Artık bulundurulamaz, saklanmasında (okunamayacağı için) fayda kalmamış Mushafları ve âyet hadis yazılı kitapları, kâğıt parçalarını yakıp külünü temiz bir yere gömmek de caiz görülen uygulamalardandır. Yapabilirsiniz.