Fetva Meclisi

Aleykümselam. Kimse kimsenin hidayetini yönlendiremez. Peygamberlerin bile en çok sevdiklerinin hidayetlerine vesile olamadıkları olmuştur. Biz, en mükemmeli isteriz, hüküm Allah'ındır. O ne dilerse olacak olan odur. Siz, bir kere sabırlı olun. Asla vazgeçmeyin, yılmayın, yorulmayın, üşenmeyin. Aceleci olmayacaksınız. Yapacağınız en iyi şey, insanlıkta onların gözünde kusursuz olmaktır. Böylece senin üzerinden güzeli ve iyiyi görme fırsatını bulmuş olacaklar ama bu uzun vadede olur. Sabreden kazanır, kanun budur. Dua etmeyi de unutmayasın.

Hoca hanım, Allah yardımcın olsun. Sen çocukların varlığını gerekçe görerek ayrılmamayı tercih ediyorsun ama ben sana çocuklardan daha önemli olan bir noktayı dikkate almanı tavsiye edeceğim: Huzurun ve kalp rahatlığın. Gitgide bu iki şeyi kaybetmen seni hasta edebilir. Elbette çocukların varlığı büyük bir değer ama kendisini yitirmiş bir anne o çocuklar için bir ağırlık oluşturmayacaktır ileriki dönemde. Bu pencereden ele al konuyu. Eşinin namaz kılmaması ve senin dine hizmetini hafif görmesi noktasından baktığımızda ise sen de çok iyi biliyorsun ki KÖKTEN NAMAZI İHMAL EDEN birinden ayrılmak bir kadın için yanlış bir boşanma talebi değildir. Tarif ettiğin, eşin namazla başlayan bir uçurumun kenarında duruyor. Konunun bu boyutunu onunla ciddi bir şekilde değerlendirmen belki onun için iyi bir tebliğ ve kendisine gelme sebebi olabilir. Allah işini kolay etsin, kalbine ferahlık versin.

Tam bu anlattığınız gibi bir eş dinden çıkmış sayılır. Bir Müslüman olarak siz onun eşi olamazsınız. Onu karşınıza oturtup durumun vahametini konuşun. Konunun eşliğin bitmesi veya devam etmesi olarak anlaşılmasını söyleyin. Son sözleri bu sözler olan bir erkek, Müslüman kadının kocası olarak kalamaz. Ayrılmanız gerekir. Tabii bu arada eşinizin ailesiyle de görüşün ve destek isteyin.

Allah size afiyet versin, çocuklarınızı hayırlı kılsın. Bu durumda daha fazla çocuk olmamasını istemekle günaha girmezsiniz biiznillah. Çocuktan önce eşinizle muhabbetinizi ve karşılıklı anlayışınızı geliştirin ve koruyun. Bu daha önemli sizin için.

Selamünaleyküm. Siz haram yememe, Allah'tan korkarak yaşama azminizi bozmayın. Eşiniz, haramı inkâr eden biri ise nikâhınız tehlikeye girer. Öyle değilse eşiniz ortada bir durumda demektir. Dua edeceksiniz, sabredeceksiniz. Eşinizle yüz yüze bu durumu açıkça konuşun, rica edin. Bir zaman sonra bunu tekrar edin. Tamamen haramla beslenmedikçe ayrılma zorunlu olmaz. Bu durumu tespit ettirmek için imanına itimat ettiğiniz bir akrabayı devreye sokun, ondan fikir almaya çalışın. Dua etmeyi unutmayın.

Allah Teâlâ size sabır versin. Ne edip edin eşinizi bir psikoloğa gitmeye ikna edin. Anlattıklarınızdan eşinizin rahatsızlık geçirdiği anlaşılmaktadır. Siz bu durumu mesela filan hastalığa yakalanması veya bir trafik kazası geçirmesi gibi görmeniz gerekiyor. Aksi takdirde kendinizi yıpratırsınız. Bu da sorunun bir iken iki olmasını sağlar. Onunla tartışmayın. Dolaylı yollardan konulara girin. Bir süre bu hastalığı devam edecektir. Tartışırsanız derinleşecek ve iyileşmesi daha uzun yıllar alacaktır. O diretmedikçe çocuk konusunda ertelemeden yana olmanızı size tavsiye ederiz. Üzerinize düşeni yapın gerisini Allah’a havale edin. Tam anlamı ile bir hastalık veya kaza geçirmektesiniz. Size dua ederiz.

Kızım, evlilik dediğimiz müessese hak kavgası yapılan bir alan değildir. “Benim hakkım – senin hakkın” çizgisinde yürüyen bir evlilik, bir süre sonra yorgun düşer ve muhabbetini kaybeder. Rabbimiz nikâhı, iki tarafın da birbirini tamamlayıp desteklemesi için meşru kılmıştır. Sen biraz fedakârlık edeceksin, eşin biraz fedakârlık edecek, eşinin ailesi de gerektiğinde geri durup anlayış gösterecek. Böylece yük tek bir tarafın omzuna binmeyecek, herkes üzerine düşeni yapacak. Unutma, sabır ve anlayış gösterilen her an, evlilik bağını güçlendirir. Bu bağın kopmaması için bazen kendi nefsinden feragat etmek, karşı tarafı anlamaya çalışmak gerekir. Ama bu fedakârlık tek taraflı değil, dengeli olmalıdır. Herkesin “ben bu yuvanın selameti için ne yapabilirim?” diye düşünmesi, huzuru getiren anahtardır. Şimdi sorularına vereceğim cevabı bu eksende düşünmeni istiyorum. -Eşinin dedesi, senin kendi akraban sayılmaz. Onu ziyaret etmek farz değil, ahlâken güzel ve doğru bir davranıştır. Ziyaretin miktarı, sıklığı, kalma süresi tamamen senin ve eşinin ortak rızasına bağlıdır. - Seni kıran tavırlar, özellikle haksız itham veya saygısızlık, kalpte soğukluk oluşturabilir. Bu insani bir durumdur, tek başına günah değildir. Ama düşmanlık besleyip beddua etmek ya da tamamen ilişkiyi koparmak (selamı sabahı kesmek) doğru olmaz. - Doğru olan, evlilikte bu tür ziyaretleri karşılıklı fedakârlıkla yürütmektir. Sırf “onların örfü böyle” diye senin zorlanman doğru olmaz. Tamamen gitmemek de evlilik huzurunu zedeleyebilir. Kocanla konuşarak ve anlaşarak dengeyi sağlamak zorundasınız.

Selamünaleyküm. Belli bir gelgitten sonra sizin becerebileceğiniz bir işin muhakkak olduğunu göreceksiniz. Siz de o işi yaparsınız ama size söylenen, evini ihmal etmeme sözünde haksız değiller. Dengeli olmak gerekiyor.

Evlilik baştan sona kadar bir imtihandır. Mü'min bir insanın evlilik kadar yaygın ve hayat boyu süren bir ikinci imtihanı neredeyse yoktur. Bu nedenle evliliği basit bir zevk tatmini, sosyal bir ihtiyaç olarak görmekte hata ederiz: O bir imtihandır. Bu imtihana hazırlanırken ve onu yaşarken şeytanın tuzağına düşecek ağlara dikkat etmeye mecburuz. Bu nedenle size böyle bir evlilik başlangıcı yapmamanızı tavsiye ederim. Yıllar sora bu sıkıntılar tekrar karşınıza çıkar. Son kere olmak üzere görüşün, netleştirin ve ya bitirip ayrılın ya da düzeltip devam edin. Ama anlattıklarınızdan anladığım, bitirmenizin daha hayırlı olacağıdır. İstihare de yapmanızda fayda vardır. Allah'a emanet olun.