Fetva Meclisi

Soru

Hocam ben on yedi yaşındayım. İki sene önce hafızlık kursuna gidiyordum, ilk senemin yarıyılında eve geldim. Tatil bitti ve ben ailemin yanından normal bir şekilde kursa gitmek için ayrıldım. Kursum Aksaray'daydı biz de Ankara'da oturuyoruz. İkinci dönem kursa gittiğimde beni sürekli devam eden bir ağlama tuttu. Bu ilk bir hafta sürekli devam edince ailemi aradım. Kursu bırakıp Ankara'ya geldim. Çok da başarılı bir öğrenciydim. Sonrasında kursa devam edemedim zaten. İki sene geçmesine rağmen bir türlü üzerimdeki hüzün gitmek bilmedi. Her şeyde hemen bir hüzün çöküyor, bir ümitsizlik oluyor. Sanki bir anda yere yığılacakmışım gibi oluyorum. Gerçekten çok yoruluyorum bir anda. Ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. Bedensel olarak bir hastalığım yok. Annem ve tanıyanlar nazardan olduğunu söylüyorlar. Okuyoruz sürekli ama artık dayanamıyorum. Nereye kadar gidecek bilmiyorum. Belki bir dua bir çare önerirsiniz İnşallah.