Fetva Meclisi

Soru

Üç yıldır evliyim, ikinci evliliğim. İlk eşimden bir kızım var, eşimin de oğulları var. Biz evlendiğimizde bu evliliği çocuklarımız aile ortamında büyüsün diye yaptık. O benim çocuğuma baba, ben onun çocuklarına anne olacaktım. Evlenmeden önce çok net şekilde uyardığım konularda eşim söz verdiği halde şimdi uymuyor. İlk başta ben onun çocuklarına gerçekten anne olmaya çalıştım ama onun bunu yapmadığını gördüm. Kendi çocuklarına davrandığı gibi benim çocuğuma davranmıyor, hep haksızlık yapıyor. En küçüğü benim kızım olduğu halde bir yaramazlık yaptıklarında benim kızıma kızıyor, sürekli benim çocuğumu uyutuyor, onlar istediği gibi oyunlar oynuyor. Çocuklar da, çocuğumu babalarının sevmediğini söyleyerek eziyor, kötü davranıyor. İlk eşim de alkolik, uyuşturucu kullanan birisi, dolayısıyla çocukları babasına veremem. Zaten babasına verme şansım olsa bile bu sefer eşimin çocuklarına bakmak nefsime ağır gelir. Çünkü benim çocuğum olmasa çocuklu biriyle evlenmek istemezdim. Durum böyle olunca ben de onun çocuklarına kötü davranmaya başladım ve vicdan azabı duyuyorum. Sessiz kalsam çocuğuma üzülüyorum. Eşim verdiği sözleri tutmadı. Kocama saygı gösteriyordum ama durum böyle olunca ona da saygısızlık yapıyorum bu sefer, bunun için vicdan azabı duyuyorum. Eşimle konuştum ama olmuyor. Benim çocuğuma iyi davranmadığın için ben de seninkilere iyi davranamıyorum diyorum ama anlamıyor. Ne yapabilirim bilmiyorum. Böyle bir sebeple boşanma hakkım var mı ya da söz verip de tutmayan eşin hakkı yine de önemli midir?