Fetva Meclisi

Şunu unutmamak gerekiyor: Peygamber aleyhisselam efendimiz bizim gibi bir insandı. İnsan olarak biz ne ile karşılaşıyorsak o da onların pek çoğu ile karşılaşmıştı. Yemesi içmesi, üşümesi terlemesi ve benzeri insan olmaktan kaynaklanan pek çok şey onda da vardı. Hristiyanların İsa aleyhisselamı ilahlaştırdıkları gibi bir hissiyatı biz sevgili Peygamber aleyhisselam efendimiz için taşımıyoruz, taşıyamayız. Ağlamışlığı hakkında elimizde bir istatistik yoktur ama şu anda hiçbir araştırma yapmadan sadece okuduğumuz hadislerden onun ağlamasına dair şu notlar hemen akla gelmektedir. Belki incelense daha fazlası da bulunabilir ya da özel hayatında ağladığı hâlde bize aktarılmamış durumlar da olabilir: Annesi Âmine’nin kabrini Ebva denen yerde ziyaret ettiğinde ağlamıştı. Dedesi Abdülmuttalib vefat ettiğinde ağlamıştı. Cebrail ona, torunu Hüseyin’in öldürüleceğini bildirdiğinde ağlamıştı. Oğlu İbrahim vefat ettiğinde ağlamıştı. Torunlarından biri vefat ettiğinde ağlamıştı. Kızı Ümmügülsüm onun yanında can çekişirken ağlamıştı. Amcası Hamza’nın yaralı bedenini gördüğünde Uhud’da ağlamıştı. Osman bin Mez’un isimli sahabinin vefatında ağlamıştı. Sa’d bin Ubade isimli sahabiyi hastalığında ziyaret ederken ağlamıştı. Sahabeden birinin kabri başında uzunca ağlamıştı.

Selamünaleyküm.- Vekâletle hac yaptırmak caizdir. Kimin adına hac yapılacaksa onun durumu ile ilgili hususi bilgi almanız gerekir.- Seyyid aynı zamanda Peygamber aleyhisselamın torunu demektir.- Tövbe ile alakalı günahtan ötürü bir insan da mağdur olmuşsa bu bir kul hakkıdır. Kul hakkı devreye girince helallik almadan tövbe tam gerçekleşmez.

Önce şu bilinmelidir: Eyyüb aleyhisselamın çektiği hastalığı/sıkıntısı bir cezalandırma değildir. Zira ayetler onu ve sabrını övmektedir. Hadislerde de onun bir hatasının söz konusu olmadığı anlaşılır. Meseleyi günahının cezası olarak değil de Allah’ın hikmetlerinden bir hikmet olarak görmek gerekir. Yaşadığı sıkıntı on sekiz yıl kadar sürdüğü belirtilen hastalığı ve insanların onun etrafından dağılmaları olmuştur. Eyyüb aleyhisselam ve diğer peygamberlerin çektikleri sıkıntıların asıl nedenini sadece Allah Teâlâ bilir. Biz, bize bildirilen kadarını bilebiliriz sadece. Genel bir bakışla baktığımızla onların sıkıntılarının şu nedenlere dayanabileceğini söyleyebiliriz: Peygamberler de beşerden biridir, melek değildirler. İnsanlardan bir insandırlar. Başlarına gelen olaylar da onların insan olduklarının açık bir belgesidir. Peygamberlerin evlenip çoluk çocuk sahibi olmaları, aile içinde sıkıntılar yaşamaları da insan olmalarını destekler bir bilgi olarak karşımıza çıkmaktadır. Özellikle Eyyüb aleyhisselamın hastalığının ne olduğu bilinmemektedir ama ona yıllarca ağır eziyetler getiren ağır bir hastalık olduğu kesindir. Allah Teâlâ peygamberler üzerinden bütün mü'minlere hayatın nasıl ağır imtihanlarla yaşanabileceğini göstermiş olmaktadır. Onlar bile arzu ettikleri gibi huzurlu bir hayat yaşayamıyorsa diğer insanlar bu durumdan kendileri için büyük dersler çıkarmalıdırlar. Her durumda peygamberler sabrın en güzel örneğidirler. Pek çok peygamberin başına gelenlere topluca bakıldığında sabrın hayatın bütün alanlarını kuşatması gereken bir hava, bir su olduğu anlaşılacaktır.

Peygamber aleyhisselam efendimizin ne denli övülürse övülsün, övülmekle bitmeyecek meziyetlerin sahibi olduğundan kimsenin şüphesi olamaz elbette. Ancak bu hususun, sanki onun ihtiyacı varmış gibi abartıldığı da maalesef doğrudur. Biz şöyle dengeli bir yol izleyebiliriz: a- Allah Teala onu, kitabında nasıl övdü ise onu olduğu gibi kabul eder, iman ederiz. Kesinlikle tartışmayız, tartışılmasını da imandan çıkmak olarak görürüz. b- Sahih ve sarih hadislerde ona dair aktarılan bilgileri de olduğu gibi kabul eder, onları da tartışmayız, tartışılmasına izin veremeyiz. c- Bunun dışında şairlerin, yazarların, ozanların sözleri ile Peygamber aleyhisselam efendimizi tanımaya ihtiyacımız olmaz. Onun sevgisinin ve kişiliğinin abartılmasının bir zafiyet olduğunu düşünürüz. Onu övmek için yalana, hileye baş vurmanın gereği yoktur. Hassasiyetinizi doğru buluyorum. Yine de siz, sanki başka şey kastediyormuş vesvesesine sebep olmamaya gayret edin. Allah Teala'dan onun şefaatine nail olacak amellere bizi muvaffak kılmasını dileriz.

İsa aleyhisselam, Allah Teâlâ’nın seçtiğini haber verdiği ailelerden biri olan İmran ailesinden Meryem’in oğludur. İmran’ın kızı Meryem ona meleğin üflemesi ile hamile kaldı. Hamile kalması ve doğumu bütün insanlık için bir mucize olmuştur. Allah Teâlâ onu sadece “ol” buyurması ile yaratmış oldu. İsa aleyhisselam Kudüs yakınlarında bir yer olan Beytüllahm’de doğdu. Meryem’in hamileliğinin ne kadar sürdüğüne dair net bir bilgi yoktur. Bazı müfessirler dokuz aydan söz etmişlerdir. Onun bir eşi olmadan, üzerine bir erkek eli değmeden doğum yapması bir tartışma konusu oldu o zaman. Doğan çocuk bir mucize olarak bebekten beklenmeyecek şekilde konuştu ve annesini müdafaa etti. Yıllar geçip Peygamber olduğunda o zamanın din sahibi insanları olarak Yahudiler onu bunalttılar. İman etmedikleri gibi ona çok eziyetler de ettiler. Allah Teâlâ onu göklere kaldırdı. Kıyamete yakın zamana kadar orada kalacaktır. Ruhu ve bedeni ile bulunduğu yerde yaşamaktadır. Kıyamete yakın zamanda Muhammed aleyhisselamın şeriatı ile amel etmek üzere inecektir ve haçı, domuzu imha edecektir. Ayetlerin ve hadislerin gösterdiği gerçek böyledir. Bu konuda ümmetin ilk asırlarından beri bütün uleması böyle inanmıştır.

Selamünaleyküm. Ashabı kiram hakkında bilmemiz gereken en önemli hususlardan biri şudur: Onlar da insandılar. Onlar da fani idiler. Onlar da hata ettiler. Büyüktüler ama masum değildiler. Allah hepsinden razı olsun. Zikrettiğiniz meseleler onların dinimiz ve kimliğimizdeki yerleri açısından bir anlam ifade etmeyecek kadar basit meselelerdir. İlgilenilir ve abartılırsa ayrılık nedeni olarak da ele alınabilir ama koca bir nesli sarsacak şeyler değildir. Ben öyle görüyorum. Öyle görmeyi dinimin kıyamete kadar bekası ve kâinat çaplı olması açısından zorunlu görüyorum.

Ölenin ardından mirasının dağıtılması Allah’ın emridir. Anne Allah’ın emrine aykırı bir talepte bulunamaz. Dolayısıyla bir çocuğun babasının mirasını istemesi anneye saygısızlık değildir. Elbette bu isteği yaparken kabalık ve kırıcı tarz sahibi olmamak gerekir. Neticede karşınızdaki annenizdir, bunu unutmayın.

Mü'min lanet etmez. Yaptığınız doğru bir şey değildi, tevbe edin, istiğfar edin. Allah sizi oğlunuz da olsa insana muhtaç etmesin ama gerek olursa isteyin.

Gerçekten bu yaş farkı, olgun bir evlilik için makul değildir. Evet, dinimiz açısından ve meri kanunlara göre ortada bir engel yoktur. Kızınızla evlenmek isteyen kişinin niyetini irdeleme hakkımız yoktur ama ortada orantısız bir menfaat söz konusudur. Kızımız henüz çocuk denecek yaşta olduğu için neyin ne anlama geldiğini kestirememektedir. Kızınızla inatlaşmayın, kaybeden siz olursunuz. Onun dikkatini başka alanlara çekerek ve zamana yayarak ikna etmeye çalışın. İstanbul'da ikamet ediyorsanız, kızınızla bize gelin onunla konuşalım. İnşaallah faydası olur konuşmamızın.

Bir kadının sütoğlu, kendi oğlu gibidir. Oğlunun yanındaki tesettürü nasılsa sütoğlunun yanında da tesettürü o şekilde olabilir.

Yaptığı işlerde esasen bir sakınca görünmüyor. Fakat tabii ki endişe ettiğiniz şeylerde de haklısınız. Gel gelelim bu endişelerin çözümü onu gittiği yoldan alıkoymak, geri döndürmek değildir. Bunun yerine oğlunuzu, Allah'tan korkan, Allah yolunda hayat sürmeyi gaye ve dert edinen güzel bir Müslüman yapmak yolunda yapabileceklerinizi yapın. Bunun için de yapabileceğiniz ona güzel örnek olup onun sıkılmayacağı, kırılmayacağı şekilde ona hakikati hatırlatıp tavsiye etmektir; ona dua etmektir. Sonuçta yine Allah'ın dediği olacaktır. Siz üzerinize düşeni en güzel şekilde yapın. Allah'ın rahmeti her şeyi kuşatmıştır. Allah'a emanet olun.