Fetva Meclisi

Soru

Hocam eşimin ailesi nişanlılıktan beri huzurumuzu bozuyor. Benim kıyafetimden tutun da her şeyden sıkıntı çıkartıyorlar. Oğullarını her gün teker teker arayıp dolduruyorlar, bağırıyorlar. Annesi "Şu akraba şöyle yapmış sen bana yapmadın, ben şunu istiyorum, eşine söz geçiremiyor musun vs." gibi sözler ediyor. Her gün bunlar için arayıp eşimi kışkırtıyor. Şikâyet ettikleri şeyler ise batıl, cahilce ve akrabalara anlatmak için istediği şeyler. Babası olgun davranır diye bekledim ama evde o kadar büyük bir yalan ve dedikodu furyası var ki annesi her gün eşini ve akrabalarını arayıp herkesin dedikodusunu döndürüyor. Birbirlerini dolduruşa getiriyorlar. İnsan her gün herkesle ne konuşur diye düşünüyordum. Yanlarındayken görmüş oldum. Eşim gıybet, fal, kavga, namaz vs. için uyardığında onu geçiştiriyorlar ama istedikleri en küçük şey olmadığında tüm sülaleyi de kışkırtıp bizim üzerimize geliyorlar. Eşim babasını namaz için arıyor babası bir daha arama diye kızıyor. Ama fitne çıkarmaya gelince telefonlarımız susmuyor. Hakaret yemediğimiz akrabası kalmadı. Annesinin çevirdiği rolleri, oyunları, çıkardığı ve büyüttüğü olayları gördükçe şeytan insan haline bürünüp gelmiş gibi hissediyorum. İnsan bu kadar merhametsiz olabilir mi? Ben bunların ahlaksız, dinin yasakladığı davranış ve yaşayışı yaşamak için mi dünyaya geldim? Bu yüzden mi dini eğitim alıyoruz? Evde moralimizin bozuk olmadığı gün şaşıracak hale geldik. Onlara karşı mesafeli davranmamda bir hata var mı?